The Godfather Part II

Dit briljante vervolg op de originele "The Godfather" vertelt het verhaal van twee generaties binnen de familie Corleone. In dit tweede deel vertelt Coppola twee verhalen: het zich vestigen en groeien van een jonge Don Vito, ongelooflijk bekwaam gespeeld door Robert de Niro, en de benoeming van Michael (Al Pacino) als de nieuwe Don. Wederom slaagde Coppola erin een onovertroffen film te maken die algemeen werd erkend als de beste sequel ooit gemaakt. 

The Godfather Part II is een Amerikaanse speelfilm uit 1974. De film begint in 1901 in Corleone, Sicilië, waar de negenjarige Vito Andolini moet ontsnappen aan de mannen van Don Ciccio, de plaatselijke maffiabaas die Vito's gehele familie heeft laten vermoorden. Hij wordt door bekenden het dorp uitgesmokkeld en belandt op een schip naar New York. Aangekomen op Ellis Island registreert iemand van de immigratiedienst hem als "Vito Corleone", in de veronderstelling dat zijn woonplaats zijn achternaam is.

De film toont vooral de complexe relaties en conflicten binnen de Corleone-familie, evenals de machtsstrijd met rivaliserende maffiafamilies. Het verhaal wordt verteld via flashbacks en heden, waarbij de parallellen tussen Vito en Michael worden benadrukt..

Wat vooral interessant is, is dat Michael aanvankelijk probeert een legitieme zakenman te zijn, maar uiteindelijk net zo meedogenloos blijkt als zijn vader. Dit laat zien hoe de omstandigheden en de druk van de maffiawereld invloed hebben op zijn karakter.

 

The Godfather

In Francis Ford Coppola's meesterwerk werd Marlon Brando met zijn rol als de patriarch van de familie Corleone bekroond met een Oscar ®. Regisseur Coppola geeft een angstaanjagend beeld van de opkomst en dreigende ondergang van de familie Corleone binnen de machtsverhoudingen van de georganiseerde misdaad in de V.S. Meesterlijk belancerend tussen het veilige familieleven en het smerige misdaadwereldje. Deze doordringende, briljante film gebaseerd op Mario Puzo's best-seller, met de ijzersterke cast van Al Pacino, James Caan en Robert Duvall werd genomineerd voor maar liefst tien Academy Awards® en won er uiteindelijk drie, waaronder die voor Beste Film in 1972.

The Godfather is een Amerikaanse speelfilm uit 1972 van regisseur Francis Ford Coppola. De film is de eerste uit een reeks van drie en vertelt het verhaal van Vito Corleone, hoofd van een maffiafamilie uit New York. The Godfather is gebaseerd op het gelijknamige boek van Mario Puzo (tevens medeverantwoordelijk voor het scenario).

The Godfather wordt beschouwd als een van de beste films aller tijden. De film was destijds een groot succes. Het was de bestbezochte film van het jaar en werd genomineerd voor elf Oscars, waarvan hij er drie won: de Oscar voor beste film, beste acteur (voor Marlon Brando) en beste bewerking van een boek tot een scenario.

 

Heat

Als Al Pacino en Robert De Niro in de clinch gaan, springen de vonken ervan af. Heat geschreven en geregisseerd door Michael Mann, speelt zich af tegen een schitterend decor. Waar het allemaal om draait is een bankoverval, die door Mike Clark van USA Today beschreven wordt als 'de beste actiescene die we de laatste jaren gezien hebben.' De film bevat ook 'de indrukwekkendste verzameling acteurs die we in een film bij elkaar gezien hebben' (Newsweek). Val Kilmer, Jon Voight, Tom Sizemore en Ashley Judd zijn slechts een paar van de klinkende namen die glans verlenen aan het verhaal van de briljante smeris uit L.A. (Pacino), die een spoor volgt dat leidt van een gewapende bankoverval met dodelijke afloop naar een bende geleid door een al even briljante meesterdief (De Niro). Heat gaat veel verder dan wat men van een politiefilm kan verwachten - deze film kan terecht een meesterwerk genoemd worden.

Heat is een Amerikaanse actiefilm uit 1995 zowel geschreven als geregisseerd door Michael Mann. Heat werd genomineerd voor de Saturn Award voor beste actiefilm en die voor beste acteur in een bijrol (Val Kilmer).

 Hoewel schijn bedriegt en acteerprestaties prima zijn is het verhaal in deze film eigelijk achterlijk simpel. Heb de film in 1995 in de bioscoop gezien, toen was het al een lange zit. Nu teruggekeken en ik vraag me af waarom ik deze film in de bioscoop heb gezien. Viel en valt zwaar tegen. Het is een goede film, maar een beetje overschat. De film vind ik te langdradig en de dialogen, ook de dialoog tussen De Niro en Pacino, vond ik niet sterk.